Het Pakket

Beste schooiers van Gent en wijde omgeving,

Zie ik er dan werkelijk uit als een onderdeel van Caritas Catholica (Caritas Demetrius) als het ware ? Of zien jullie in mij gewoon een makkelijk slachtoffer om geld en sigaretten afhandig te maken ? Zo ja, weet dan dat het gedaan moet zijn.

Het is niet omdat ik jullie soms wat centen of sigaretten toezwier dat ik met jullie inzit. Ik moet eerlijk toegeven dat het is om jullie ongelofelijk pathetische verhaaltjes te ontlopen. Veertig cent te kort om jullie trein te betalen ? Vanaf nu : pech gehad. Net te weinig geld bij om sigaretten te kopen ? Werk ervoor zoals iedereen.

Een tip toch als jullie iemand anders willen lastig vallen : probeer de gezichten te onthouden van de personen die je geld afhandig hebt gemaakt. Het staat wel lullig als je drie dagen na elkaar met hetzelfde verhaaltje probeert geld los te weken. Geloofwaardigheid, beste schooiers, is de helft van het werk. Jullie efficiëntie kan er alleen maar op verbeteren.

En denk ook eens aan de personen die het echt nodig hebben. Dankzij jullie vangen zij ook bot.

Met sympathieke groetjes,

bibi

06 April, 2004 | D. | Laat commentaar achter - 9

dat op een plaats met het bordje "prostitutie ten strengste verboden" het aantal zichzelf verkopende personen juist drastisch stijgt.

Is dat een teken dat de geletterdheid bij het grote publiek afneemt ? Of geeft het aan dat de gelegenheid de dief maakt ?

07 January, 2004 | D. | Laat commentaar achter - 10

Verkoop is niet haar business. Stilletjes, half weggedoken bleef ze in het duistere hoekje zitten. Soms de witte puntige tippen van haar schoenen tegen elkaar strelend.

Heel af en toe liet ze een geïnteresseerde blik glijden over een voorbijganger. Helaas, veel te bescheiden. Te weinig in het oog springend. Nauwelijks te onderscheiden van haar onverschillige uitstraling.

Emotie toonde ze dus nauwelijks. Enkel het zenuwachtig nippen aan haar sigaret. De rook hard voor haar uit blazend, rakelings naast de door haar geselecteerde passanten.

Kopen is niet m'n business, dus bleef ik haar observeren. Stilletjes vanuit de linkerooghoek kijkend. Hoe ze langzaam maar zeker haar moed in de puntige tipjes van haar schoenen liet glijden. Hoe ze voorbijganger na voorbijganger harder bestookte met rook en steeds nijdiger blik kreeg. Hoe ze tenslotte opstapte. Zonder prooi, zonder vangst.

02 November, 2003 | D. | Laat commentaar achter - 4

"They all want it. They want free." Haar stem galmde schril door de penetrant ruikende ruimte. Oost-Europa, dat hoorde je zo. Het accent en het gebrekkige Engels lieten haar achtergrond zo raden.

Ze rommelde door haar spulletjes. Opfrissen, altijd weer hetzelfde ritueel; telkens weer nadat ze de klus geklaard had. Een kattenwasje, alsof ze de herinnering aan wat juist gebeurd was onmiddellijk in de gammele spoelbak wou laten verdwijnen.

Ook daarna waren de rituelen onmiskenbaar. Gedistingeerd stak ze een sigaret op. Makkelijk leunend tegen de muur. Steeds weer die mysterieuze blik. Er school een lijden achter. Steeds weer die blik richting mij tot ze zag dat er niets te rapen viel. Niet nu, niet later. Dat had ze na verloop van tijd wel door.

"I'm not cheap." Dubbelzinnig, dat is ze wel. Test-Aankoop zou wellicht spreken van een goede verhouding van prijs en kwaliteit. Hoewel, verhouding is in haar geval niet het juiste woord. Je koopt het natuurlijk wel bij haar, wel ten minste toch de illusie. Voor een kwartiertje of een half uur.

Goedkoop is ze niet, nee. Ze doet de straat niet. Beter nog, ze werpt zich in elk geval niet zomaar voor elke vlooienbak op poten. Veilig weggestopt zit ze in deze theatrale omgeving. "It's safe here." Voorzichtig selecterend wie haar wat opbrengt en tegen welke prijs : emotioneel, fysiek en veiligheid.

Maar wat is haar excuus ?

Voorzichtig ontwijkt ze die vraag.

"Wat is your excuse ?"

03 August, 2003 | D. | Laat commentaar achter - 4

Schichtig en duidelijk verward schoot ze zich uit het stationsbuffet. Ternauwernood konden we een frontale botsing met elkaar vermijden.

Ratelend als een nieuw machinegeweer volgde een begroeting : "Hey Dimi, wat doe jij hier nog tegenwoordig ?" Werken was het lamme en verwaarde tegenwoord dat ik kon bieden.

Het was zowat zes jaar geleden dat ik haar voor het laatst in levende lijve had gezien. Toeval deed ons enkele jaren daarvoor in hetzelfde groepje vrienden en kameraden belanden.

Hoewel ze maar 2 jaar ouder was dan ik, had ze al heel wat achter de rug. Nee, ze had tot dan geen makkelijk leven gehad aan de zelfkant van de maatschappij. Ze kwam uit de minder gegoede klasse van een rijke kustgemeente. Haar broer had al enkele bezoekjes in het cachot achter de rug. Zelf had ze er al een heroïneverslaving en enkele jaren kraakpand op zitten.

Het bleef tussen ons beide in die periode maar oppervlakkig. Toch was er altijd dat beetje meer, zoals de vele gesprekken en die (on)gewilde striptease die ze ooit na zo'n gesprek ten beste gaf.

Toen was het plots gedaan. Zoals dat wel vaker bij mij het geval is, maakte ik de vlucht voorwaarts. Ik moest weg uit Gent. Die stad hing toen vol met slechte herinneringen. In Antwerpen ging ik alles een jaartje uitzweten.

Meteen was het ook gedaan. Ik zag haar of de groep vrienden en kameraden niet meer tot ze dit jaar haar verhaal deed op televisie. Over hoe moeilijk ze het als alleenstaande werkloze moeder wel had : dat ze geen kansen op de arbeidsmarkt kreeg, dat het moeilijk was een kind op te voeden met een tegenstribbelende ex ...

Veel tijd om daarop in te gaan kreeg ik gisteren niet. De ex had zich weer eens van zijn beste kant laten zien. Haar dochter zat alleen te wachten bij de onthaalmoeder. Even schichtig als ze uit het stationsbuffet verschenen was, reed ze met de fiets weg.

Misschien tot over zes jaar ?

05 July, 2003 | D. | Laat commentaar achter - 1