Het Pakket

Waar een discussie over JeenZ en ander ongein al toe kan leiden : de heer jongeheer Huug is er in geslaagd om bij ondergetekende een hevig stukje jeugdsentiment los te weken. Zomaar door de naam Ostrogoth te laten vallen.



De Gentse groep die begin jaren '80 het Belgische metalwereldje op z'n kop zette met de mini-LP (u weet wel, die "grote" zwarte schijven) Full Moon's Eyes en de LP Ecstacy and Danger.

Ook in de rest van Europa en Amerika haalde Ostrogoth enige cultbekendheid. Helaas heerste in het buitenland toen nog niet de mentaliteit dat Belgische groepen per definitie goede muziek maken en dus relatief "hoge" verkoopscijfers halen.

Metalheads zijn per definitie dronkaards en mensen met een lager IQ was een stelling die toen wel meer geponeerd werd. Ostrogoth was het levende bewijs van het tegendeel : niet alleen door de naam, maar ook door het feit dat wijlen gitarist Hans Van De Kerckhove een professor Egypotologie was.

Ostrogoth was ook een van de groepen waardoor Bibi verslingerd raakte aan metal, vooral dan door nummers als Full Moon's Eyes, Paris By Night en Queen of Desire.

17 August, 2004 | D. | Laat commentaar achter - 42

We waren Dertig Om The Horen bijna vergeten, maar zeker nog niet volledig uit het oog verloren. Vandaag dus het langverwachte (ahum) vervolg op 30 liedekens die de (bijna) voorbije dertig jaar Tjuppe op de ene of de andere manier getekend hebben.

In A-Gadda-Da-Vida van The Iron Butterfly staat synoniem voor iets meer dan 17 minuten psychedelisch gejengel uit 1968 en was dus bekend nog lang voor ondergetekende deze aardkloot onveilig begon te maken. Een klassieker die de eerste platinaplaat op z'n conto mag schrijven, 140 weken in de Amerikaanse hitlijsten verbleef (waarvan 81 weken in de Top Tien). Indrukwekkend allemaal, maar wat heeft dit met Tjuppe te maken ?

Wel, de single maakte jarenlang deel uit van de collectie singles (die donkergekleurde onderleggertjes uit lang vervlogen tijden) in m'n kleerkast. Om God weet welke reden vonden m'n verwekkers dat de ideale plaats om klassiekers als Melting Pot van Booker T. & The M.G.'s, Prisencólinensináinciúsol (of hoe zeg ik liefde in een nieuwe, onbegrijpelijke en universele taal) van de onvolprezen El Youcee, Who Put the Lights out ? van Dana (het is wel niet International maar iemand zat er niet ver naast), YMCA van Village People, Het verhaal van Pinocchio van Walt Disney (toch nog iets van mezelf dus) ... in op te bergen.

In lang vervlogen jeugdjaren leidde dat wel eens tot intense luistersessies. Vooral de psychedelica van de Ijzen Botervliegjes viel daarbij sterk in smaak. De fantastische solo's die in het nummer verwerkt waren, spraken tot m'n verbeelding. De zin om zelf iets met muziek te doen werd er groot door. Gelukkig weerhielden m'n onhandigheid en onzekerheid en het gezond verstand van m'n ouders me ervan om de buren met een overdosis valse noten in de psychiatrie te helpen.

Ook nadat de laatste platenspeler ten huize Tjuppe definitief de spreekwoordelijke pijp aan Maarten had gegeven, bleef de beruchte singlescollectie belangrijk. De hoesjes bleken namelijk een handige eigenschap te hebben : je kon er naast de singles ook nog allerlei ander materiaal veilig in opbergen. Zo heeft het hoesje van The Iron Butterfly nog jarenlang dienst gedaan als opbergruimte van destijds nauwkeurig bestudeerde foto's van anatomisch correcte dames en heren. Tsja, een mens doet wat in z'n puberjaren.

Ook deze winter zijn de Botervliegjes weer aan het oppervlak gekomen. Van tijd tot tijd zal u Tjuppe in een min of meer psychedelisch truitje door Gent zien paraderen. "The Iron Butterly. Strange nights are coming.". Laat ons hopen

Stond op "In A-Gadda-Da-Vida" ( 1968 ) met als andere 'hoogtepunt' : The Iron Butterfly Theme. De single die in m'n kleerkast verbleef was nog dat tikkeltje meer "speciaal" doordat de hoes een typefout bevatte : er was sprake van The Iron Butterfly Thene.

Alternatief : zie hoger en nog veel, veel meer.

08 December, 2003 | D. | Laat commentaar achter - 0

Eigenlijk stond dit voor veel later gepland, maar de titel van de LP/cassette (Et si tu n'existais pas/Ça va pas changer le monde) leek me gezien de gebeurtenissen van de afgelopen dagen gewoon te toepasselijk om zo maar te laten liggen. Maar goed, back to business.

Frans chanson in DOTH ? Het zal inderdaad een vreemde eend blijken in het volledige lijstje, hoewel er nog Franstalig werk van een totaal ander kaliber volgt. Joe Dassin heeft dan ook heel wat invloed gehad op Dimi. Hij heeft voor het thema achter een diep trauma van ondergetekende gezorgd. Niet dat z'n muziek slecht is, het nummer gaat wel gepaard met een eerste shockerende gebeurtenis in z'n leven.

Stel je een klein ukje voor van pakweg 7-8 jaar. Het kleine mannetje komt een appartement van een tante binnen. Wat treft hij daar aan ? Een laagje water van ongeveer 1 centimeter over de ganse oppervlakte en een tante die duidelijk in de war is. Iemand die niet meer weet waar ze is, wie ze is en wat ze doet. Hersenbloeding zou later blijken.

Hoeft het nog enig betoog dat dit een ernstige inbreuk was op het kinderwereldje waar alles spel en ontspanning, vreugde en zorgeloosheid was ? Instinctief voelde hij aan dat er iets ernstig mis was. Wat volgden waren 2 uren van totaal verstijfde angst (iets wat ook zo kenmerkend zou zijn voor z'n reacties in crisissituaties later), zeker toen hij eventjes alleen gelaten werd met de tante zodat de rest van de begeleidende grootmoeder een familielid te hulp kon roepen die niet ver van het bewuste appartement woonde.

De situatie zou er niet beter op worden. De tante stierf na enkele operaties en enkele maanden coma. Het kleine ukje z'n erfenis bestond uit een cassetje van Joe Dassin. Het zou voor een stuk de soundtrack van z'n pre-tienerjaren worden.

Stond op "Et si tu n'existais pas/Ça va pas changer le monde" (1975, jawel toen had ik al kiem geschoten ) met als andere 'hoogtepunten' : Il faut naître à Monaco, Chanson triste, Le costume blanc, L'albatros, Alors qu'est-ce que c'est ?, Ça va pas changer le monde, Salut, Carolina, C'est la nuit, Ma musique, Piano mécanique

Alternatief : geen eigenlijk.

03 October, 2003 | D. | Laat commentaar achter - 1

16 maart 1992. Het had om 2 redenen een (persoonlijke) historische dag kunnen zijn. Zo werd ondergetekende op die dag 18 jaar. Het schijnt dat een mens in België dan officieel tot de wereld der volwassenen toetreedt. Nu kan dit dus nog het nodige discussievoer opleveren, maar om eerlijk te zijn vond ik er toen weinig historisch aan.

Die memorabele dag had ook in de geschiedenisboeken kunnen belanden omwille van de 100 dagen in de Wase hoofdstad. Jullie mogen me dus een absolute droogkloot noemen, maar dat idiote gedoe interesseerde me toen geen ene zier. Eigenlijk heb ik die dag enkel onder de gekende sociale druk m'n kop vertoond op die ongelofelijk boeiende activiteit.

Toch zou de 100-dagenfuif niet zonder gevolgen blijven. Zo bleek Smells like Teen Spirit uitgegroeid te zijn tot een kanjer van een generatiehit. Ik werd met de neus op de feiten gedrukt : bibi zat weer eens in een wereldvreemde fase.

Dat durft me dus wel meer overkomen. Er zijn zo van die jaren waar heel de wereld netjes aan me voorbijgaat. Momenten waarbij Dimi leeft in z'n eigen cocon, veilig afgeschermd van de boze buitenwereld. Net zoals een vlinder kom ik na een zekere periode weer aan de oppervlakte. In een andere gedaante, met een andere persoonlijkheid.

Maar toen die dag, die 16de maart, werd ik abrupt terug naar het echte leven gekatapulteerd. Toegegeven, het vormt een klein traumatisch plekje op Dimi's ziel.

Nirvana hoort dan ook thuis in Dimi's Dertig om te horen. Niet omwille van het nummer zelf. Om even heel controversieel te zijn, het zegt me niks. Het is geen pakkend ding. Het is gewoon de enige keer geweest dat iets me zo abrupt uit m'n droomwereld heeft doen ontwaken.

Stond op Nevermind (1991) met als andere 'hoogtepunten' : In Bloom, Come as You Are, Bleed, Lithium, Polly, Territorial Pissings, Drain you, Lounge Act, Stay Away, On a Plain, Something in the Way en Endless, Nameless.

Alternatief : Nirvana - Floyd the Barber. Twee jaar eerder gehoord en eigenlijk het enige nummer van de groep dat is blijven kleven. Tegen maart 1992 was Nirvana als naam uit m'n geheugen verdwenen, enkel het nummertje zelf zat nog ergens diep in m'n hoofd.

23 September, 2003 | D. | Laat commentaar achter - 4

Wat zorgt ervoor dat een bepaalde song deel gaat uitmaken van een generatie ? Een clichévraag voor de volle honderd percent. Er zijn wellicht honderden verschillende clichématige antwoorden te bedenken, maar die bespaar ik u.

Te horen aan het feit dat Hard Times zowat om de andere dag aan bod komt in Klant is koning van Donna, heeft dit nummer die status van generatiesong bereikt. Ik durf er veel op te verwedden dat het de aanstormende of reeds voorbij gestormde dertigers zijn die het op hun lijstje zetten.

Nochtans, het nummer kan moeilijk beschuldigd worden van enige muzikale innovatie. Ook tekstueel bespelen The Scabs een zeer vertrouwd muzikaal thema.

Wat betekende het nummer voor little moi ? Toen, een soort groepsgevoel, erbij horen. Een van de weinige keren dat zelfs ik de traditionele paden van het zware geweld verliet.

De betekenis is danig geëvolueerd met de tijd. Nu staat het voor die relaxte periode toen je 16-17 was. Het roept een soort van melancholie op naar lang vervlogen (kalver)liefdes, denkbeeldig en reëel.

Stond op Royalty in Exile (1990) met als andere hoogtepunten : Crime Wave, You don't need a Woman, Little Lady, Lucky Star, I need You, Come on, Time, Live it up, Medicine Man en Barkeep.

Alternatief : The Scabs - Matchbox Car. Op zoek naar de nodige linkjes voor deze tekst nog eens op Matchbox Car gestoten. Een nummer dat onder het stof der tijden is geraakt, maar dat ik eigenlijk in de periode vlak voor Hard Times meer dan eens beluisterde. Eerlijk gezegd interesseerde het me in die periode meer dan hun "commerciële" hits.
Als ik me goed herinner moet dat hier nog ergens op een cassette rondslingeren.

Alternatief 2 : The Wolf Banes - As the Bottle runs dry. Wimmeke Punk & co zorgden voor een even memorabel nummer dat blijkbaar minder in het generationele geheugen is gebleven.

16 September, 2003 | D. | Laat commentaar achter - 6

In het kader van de bijna 30-blues zal hier op (on)regelmatige tijdstippen een overzicht verschijnen van de 30 liedekens die een onweerlegbare indruk hebben gemaakt op little moi tijdens de m'n 3 decennia op deze aardkloot. Dertig om te horen als het ware.

Dat dit natuurlijk vrij is van enige originaliteit spreekt voor zich. Een aantal personen (hier, hier en hier) gingen me hier in de ene of de andere vorm vooraf. Het kan nooit kwaad om een idee van een ander op een eigen wijze toe te passen.

Verwacht geen duidelijke lijn in de lijst. Het gaat niet om een chronologische opsomming noch om een verkapte top 30. De 30 uitverkorenen zullen verschijnen naar eigen inzicht en goesting.

Klik op Lees meer om het eerste liedeke te ontdekken dat Dimi getekend heeft.
 
 

» Lees verder


14 September, 2003 | D. | Laat commentaar achter - 8