Het Pakket

Kijk zie, dat is nu een vrouw naar m'n hart. Ge vraagt, ze draait. Het zal natuurlijk wel aan m'n ongelooflijk fantastische charisma liggen.

Een vrouw die braafjes naar de wijze raadgevingen en bevelen van een man luistert, het zou zo altijd moeten zijn.

27 December, 2005 | D. | Laat commentaar achter - 1

Ligt het aan de populariteit van Het Pakket ? Ik durf eraan te twijfelen. Sinds m'n blogritme danig naar beneden gehaald is, zijn de bezoekersaantallen immers zo goed als gehalveerd.

Zou het misschien zijn dat ik ergens ten lande een geheime aanbidster heb opgelopen tijdens een van die tientallen basketbalwedstrijden ? I very much doubt it. Ik mag dan wellicht de meest sexy 24-second operator van het land zijn (niet moeilijk overigens want de concurrentie bestaat grotendeels uit mannen van middelbare leeftijd en eigen stoef stinkt bovendien niet), de dames komen nog altijd kijken naar de spelers.

Zou het misschien een nogal late reactie zijn op het experiment ? Je ne pense pas. Of misschien is het een collega die zijn favoriete nichtje probeert te koppelen ? Hoogst twijfelachtig. M'n thuis(email)adres heb ik nog nooit niet vrijelijk rondgestrooid.

Wat het ook is, ik zit ondertussen toch maar mooi met een zestal mails van een of andere lieftallige blonde jongedame : eenmaal met een video in de hand, eenmaal in bikini.

Nu, liefste Sandra, ik hoop dat je dit niet verkeerd opneemt en dat je denkt dat ik een ongelikte beer ben door m'n antwoord zo maar en public op Het Pakket te gooien, maar … neen toch niet. Je bent eerlijk waar niet echt bepaald m'n type. Pas op, je mag er best wel wezen : goed voorzien van oren en poten enzo. Bovendien heb je echt wel een sympathiek snoetje. Maarrreuhhh … men heeft mij altijd geleerd dat ik nooit snoepjes mag aannemen van vreemde mannen en vrouwen. Het spijt me, that's fucking life. Ik ben er zeker van dat je snel wel iemand anders vindt.

Oh en Sandraatje, het is nu 2005 niet 2017. Zou je niet snel die datum op je computer aanpassen ?

Leuk om weten dat m'n naamgenoot met telesletadres weer op de versiertoer is. Dat is toch wat ik vermoed. Het gaat er in elk geval op vooruit. Tot nog toe kreeg ik sporadisch de liefdesmails, nu krijg ik tenminste de juffra in kwestie te zien.

30 March, 2005 | D. | Laat commentaar achter - 4

Het is Internationale Vrouwendag vandaag en dus heeft ondergetekende beslist om extra vriendelijk te zijn tegen de juffrouw die zich aan zijn linkerkant bevindt op het blauwe fabriekje. De liftdeur openhouden, de jas netjes weghangen, als een ware gentleman de stoel onder de kont schuiven en de juffrouw op haar plaats rollen, glaasje water vullen ... Enfin, dat soort dingen dus.

Maar denken jullie dat dit gewaardeerd wordt ? Jawel, door collega A. zeker, maar ik heb weeral eens buiten de waard gerekend. De andere vrouwelijke collega's eisen immers dezelfde behandeling. Misschien zie ik er wel uit als Lamme Goedzak, maar daarom ben ik het nog niet. Het aanbod om maar een van de andere mannelijke exemplaren op de dienst op te vorderen vallen in dovemans- en dovevrouwsoren.

Dan probeert een mens zich eens van zijn beste kant te tonen. Ik ben werkelijk te goed voor deze wereld.

Nu onze juffrouws wezen gewaarschuwd : volgende week dinsdag is het lokale Dimidag in het fabriekje. Gelijkaardige gestes zijn gewenst zoniet een plicht.

08 March, 2004 | D. | Laat commentaar achter - 11

Enigszins in sterk contrast met de gure wind en de regen buiten, zit ondergetekende weer te zweten dat het een lieve lust is. Zweetkringen onder de armen dat het niet mooi meer is , hersenen die bijna volledig vloeibaar zijn geworden en een dominerend gevoel van luiheid (hoewel dat laatste ook een uitloper kan zijn van het maandaggevoel). U raadt het al : Dimi's vrouwtjes hadden het weer koud en hebben de verwarming op volle kracht gezet.

Vandaar dit dringende verzoek : ik zoek uiterst dringend (voor morgen) een pot met ijs. Om m'n voeten te kunnen afkoelen, om m'n hoofd in te kunnen steken en, vooral, om de sneltypende vingertjes in te laten rusten.

02 February, 2004 | D. | Laat commentaar achter - 6

De geruchten doen de ronde dat zakenmensen (of gewone doordeweekse werkmensen) op zakenreis nogal eens het beest durven uithangen. Er wordt gezegd, ik kan hiervan niet persoonlijk getuigen aangezien m'n verste "zakenreis" een heen-en-weertje Genk is, dat er na de werkzaamheden soms sloten/beken/rivieren/wereldzeeën alcohol verzet worden.

Volgens kwaaie tongen wordt er van tijd tot tijd ook heel wat vlees verzet. Ik bedoel hiermee niet het soort dat je bij de maaltijd voorgeschoteld krijgt, maar het type dat in de uitstalramen in de rosse buurten te bewonderen is.

Een vaststelling bij dit soort geruchten is dat het hier hoofdzakelijk om zakenreizigers van de mannelijke kunne gaat. Volgens de beruchte wandelgangen houden vrouwen het meestal beschaafd. Na de werkzaamheden wordt er wel eens gefeest, alcohol gedronken en een stapje in de plaatselijke uitgangswereld gezet. Het zou bij de dames echter meestal aan de deftige kant blijven.

Ik kan jullie hier echter officieel zeggen dat dat niet het geval is. Ook vrouwen houden van wat vlees op zakenreis. Het zit zo. Ter compensatie van m'n weigering om naar Rome te gaan, belooft collega A. me dat ze voor mij de plaatselijke ragazzi/ragazza zal bekijken.

Wat dat eerste betreft : daar kan ik nog min of meer met leven. De vraag is wat haar fidele halve trouwboek daarover denkt. Tsss, die brave jongen past dus vier dagen op de jongste spruit, terwijl mevrouw het dus nodig vindt om effe de Romeinse jongens te bekijken (en wie weet wat nog allemaal).

Wat het tweede betreft : ook daar kan ik mee leven, maar als het voor haar hetzelfde is zou ik graag hebben dat ze zich niet beperkt tot één ragazza, maar meerdere ragazze voor mij keurt. Kwestie van achteraf nog de nodige keuzemogelijkheden over te houden.

Vrouwen en zakenreizen : het is niet zo onschuldig als je wel denkt.

13 November, 2003 | D. | Laat commentaar achter - 0

Vrouwen. Wie ze ooit heeft uitgevonden weet ik niet, maar hij of zij heeft er toch een aantal ontwerpfoutjes in laten zitten. Sorry, dat had ik al eens geschreven dacht ik. De hormonenenbalans bij de vrouwelijke kunne alhier lijkt zo nu en dan ook danig in de war te zijn.

Het zit zo : maandag start er een nieuwe (mannelijke) medewerker op het blauwe fabriekje. De ongetwijfeld brave jongen heeft het niet getroffen, hij moet op Dimi's dienst komen werken. Het vooruitzicht op een nieuw mannetje maakt de dames nogal eeeehhhmmm ... hitsig.

Zo zei collega A. gisteren, out of the blue, tegen me dat maandag de nieuwe collega komt. Dat ging gepaard met een lichtjes hoopvolle toon. Vanuit m'n ooghoeken zag ik ook dat de opmerking gepaard ging met een kamerbrede glimlach. Als je me beu bent, wil ik maandag wel van plaats wisselen met de nieuwe, stelde ik voor. Maar neen, A. wil voorlopig geen kat in een zak kopen en wacht af. Dat is meteen een geruststelling voor mij. Tegen m'n looks, die een kruising zijn van Brad Pitt en Tom Cruise (ongeveer dan toch), kan ie toch niet op !

Vandaag volgde dan een kruisverhoor voor de baas, de enige die S. al gezien heeft. Vijf lichtjes overhitte dames namen de baas te grazen met een spervuur aan uiterst relevante vragen/opmerkingen : Ist ne knappe ?, Maar zo groot als Dimi, weer ne kleine !, Ama, 't is weer zo nen alternatieven ... Alsof we hier op een modellenbureau zitten. In elk geval bereikte de thermometer opnieuw tropische temperaturen.

Nu moet ik toegeven dat ik ook wel benieuwd ben. Niet om te weten hoe hij er echt uit ziet, hij lijkt niet echt m'n type te zijn aan de vage bazelijke beschrijving te horen. Wel om te weten hoe oud hij is. Little moi is immers nogal gehecht aan z'n status als junior van de dienst. Ik wil kunnen blijven "lachen" met al die "oude" dametjes.

Uiteindelijk is het toch alleen de werkernst die telt, niet ?

16 October, 2003 | D. | Laat commentaar achter - 13